การปรับตัวเพื่อการดำรงชีวิต

     โรค เอส แอล อี มีผลต่อกระทบกับชีวิตของผู้ป่วยได้ทุกด้าน ตั้งแต่ รูปโฉมภายนอก
ความเจ็บปวดข้อ ความอ่อนเพลีย อารมณ์ การดำเนินชีวิตประจำวัน หน้าที่การงาน การเรียน
ครอบครัว สามี ภรรยา ลูก เศรษฐานะ ความหวังในอนาคต ฯลฯ เป็นธรรมดาอยู่เองที่ผู้ป่วย
จะเกิดความรู้สึกท้อแท้ ซึ่งสัญญาณของความรู้สึกท้อแท้ มีดังนี้คือ

•  ขาดความสนใจตนเอง

•  อยากอยู่คนเดียว

•  คิดอะไรไม่ออก

•  รู้สึกไร้ค่า

•  ไม่มีแรงกระตุ้นให้ทำกิจกรรมใด ๆ

•  เหนื่อยง่าย

•  นอนไม่หลับ

•  เกิดอุบัติเหตุบ่อย

•  รู้สึกไม่มีความสุข หรือร้องไห้เป็นประจำ

•  อยากฆ่าตัวตาย

     ความรู้สึกท้อแท้มีความสัมพันธ์ชัดเจนกับความรุนแรงของโรค เอส แอล อี ยิ่งโรครุนแรงขึ้น
หรือเรื้อรังเป็นระยะเวลานอนขึ้น ก็ยิ่งเกิดความรู้สึกท้อแท้มากขึ้น แต่ความรู้สึกท้อแท้ไม่ใช่สิ่งถาวร
เมื่อเกิดขึ้นได้ ก็สามารถถูกกำจัดออกไปได้ ในระยะแรกอาจต้องใช้ยาช่วย แต่ส่งที่สำคัญที่สุดอยู่
ที่ตัวคุณเอง โดย

•  พยายามหาทางระบายความอัดอั้น ความกังวลใจหรือปัญหา เล่าให้ผู้ใกล้ชิด คุณพ่อ คุณแม่
หรือเพื่อน ๆ ฟัง

•  แสวงหาความช่วยเหลือ หาคนที่คุณคิดว่าจะช่วยคุณได้

•  พยายามสนใจ และมีจิตใจจอจ่ออยู่กับการทำกิจกรรมในชีวิตประจำวันให้เหมือนเดิม

•  มีการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ

•  ตั้งจุดมุ่งหมายในชีวิตทั้งระยะสั้นและระยะยาว แล้วพยายามทำให้ฝันนั้นเป็นจริง

•  ทำตัวให้กระฉับกระเฉง

•  ร่วมกลุ่มทำกิจกรรมบางอย่างที่ตัวเองสนใจ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากตัวโรคที่เป็น

•  หยุดพักผ่อนกับครอบครัวหรือเพื่อน หรือออกเดินทางไปที่ต่าง ๆ เพื่อเป็นการเปลี่ยนบรรยากาศ
ออกไปจากสิ่งแวดล้อมที่จำเจ

•  เขียนบันทึกประจำวันถึงประสบการณ์ของคุณกับโรคที่เป็นอยู่ ความรู้สึก ความทุกข์ทรมาน ฯลฯ
เป็นการระบายออกอย่างหนึ่ง นอกจากนี้ ยังอาจนำมาวิเคราะห์ในภายหลัง เพื่อปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น

•  มีความเชื่อมั่นในตัวคุณเอง ว่าคุณจะต้องหายจากโรค คุณจะต้องแข็งแรงขึ้น